Op deze heerlijke zondagochtend hollen mijn broer en ik door het Baarnse Bos. We waren thuis een beetje baldadig vandaar dat mijn moeder (met Bas in de draagdoek) ons nu even “uitlaat”. We lopen langs de grote vijver ook wel bekend als de Grote Kom. Die is van de zomer geheel in zijn oude luister hersteld. De laatste puntjes op de i zijn helaas nog niet gezet; overal op het voetgangerspad liggen hoopjes stenen. Dat vind ik niet erg; ik kan er mooi opstappen en weer vanaf stappen. Voor mij loopt een gemuilkorfde golden retriever. Bij het volgende hoopje klimt hij er ook op, tilt zijn linkerachterpoot omhoog en zet zijn kraantje open. Met belangstelling volg ik het gebeuren. Als de hond klaar is, loopt-ie gewoon verder alsof er niets gebeurd is. Gepikeerd loop ik om het hoopje heen en mompel voor mij uit: ” bah hondje”.