2011-mijlpalen

Hoera, nog net voor het nieuwe jaar, komt mijn 2e ondertandje door. Nu kan niemand mij meer eentand noemen, vooral mijn vader niet. 

Mijn moeder en ik zijn in de keuken. Ze is druk in de weer met mijn avondfles te maken. Ik lig tevreden toe te kijken vanuit mijn wipper. Nu zal ze het toch niet zo snel in de gaten hebben. ” Papa”, zeg ik.  Mijn moeder draait zich om en kijkt me aan. En ik?

Ik ben helaas op heterdaad betrapt. Al een aantal keren had ik mezelf op mijn rug teruggerold. Mijn moeder keek me dan altijd stomverbaasd aan. Ze is alleen zo vergeetachtig dat ze echt meende dat dat ze me zelf al op mijn rug had teruggelegd of dat Pim weer aan me had zitten duwen en

Geen nepperd dit keer maar the real deal. Mijn eerste tandje is eindelijk doorgekomen. Vooraan rechts in mijn onderkaak prijkt een klein maar messcherp wit puntje. Overigens heb ik er nauwelijks last van gehad. Wel heb ik enorm gekwijld en mijn ouders drie tot vijfmaal per dag met een strontkont verrast. Ik zou zeggen; laat

Het is met recht een van de meest indrukwekkende gebeurtenissen uit het eerste levensjaar; ik kan op mijn buik draaien. Al wekenlang was ik aan het oefenen, maar ik vond het toch altijd op het laatste moment te spannend om me te laten gaan. Nu durf ik het. Geweldig! Alleen weet ik nog niet hoe