De lucht is strakblauw, het is lekker warm buiten; de lente is nu definitef begonnen. Zoals bij elke seizoenswisseling heb ik het even moeilijk met de veranderingen in kledij. De warme winterjas met bontkraag die ik zó gewend ben, blijft aan de kapstok hangen. Mijn moeder tovert een dun jasje tevoorschijn dat me absoluut niet aanstaat. Ik sta erop dat ik mijn dikke jas aantrek om mijn broer naar school te brengen. Mijn moeder geeft toe; ze weet inmiddels wel dat het geen zin heeft de strijd met mij aan te binden. Ik wen vanzelf wel weer aan het nieuwe seizoen.
Onze tuin is inmiddels wel al klaar voor de mooie dagen. Mijn vader en Pim hebben samen de tuinmeubelen op hun plek gezet en de blaadjes weggeveegd. Mijn moeder en ik hebben het buitenspeelgoed schoongemaakt. Alle harkjes en schepjes, emmertjes en vormpjes liggen klaar voor gebruik. De step en de driewieler zijn ook weer van stal gehaald. Zaterdag nog hebben Pim en ik nog onze moeder geholpen met het uitkiezen van de bloemetjes. Het is een vrolijke, kleurrijke mix geworden in de plantenbakken op ons terras.
Vanochtend zijn mijn broertje Bas en ik samen in de tuin druk aan het spelen. Grote broer Pim heeft pech; hij moet naar school en kan dus niet meedoen. Mijn moeder heeft een grote tobbe met water gevuld. Niets leukers dan knoeien met water. Binnen enkele minuten is het een groot waterballet. We hebben de grootste lol. Bas vult zijn bekertje telkens met water en gooit dat wild om zich heen. Daarbij raakt hij ook ondergetekende. Dat maakt me intens boos en verdrietig want nat zijn, dat zint mij niet zo. Het water is toch wel koud. Zelfs op deze warme dag!
Dan is het tijd om Pim op te halen. Op het schoolplein krijgt de moeder van mijn beste vriend een geniale inval; we gaan samen naar de speeltuin. We rijden nog even langs huis om een fles en een luier voor mijn zusje op te halen. In de speeltuin krijgen we een lekker ijsje. Daarna zijn we allemaal pijlsnel verdwenen. Na een halfuurtje sta ik ineens naast mijn moeder; ik heb het warm en wil mijn kleren uittrekken. Alleen het shirt mag ik uitdoen van mijn moeder, de broek moet aanblijven. Een hele woordenwisseling volgt en ik druip teleurgesteld af.
Nog geen tien minuten later ren ik met een big smile langs mijn moeder. Poedelnaakt! Mijn moeder krijgt haast een beroerte als ze me ziet. Ze haalt de fles uit Noor haar mond en rent achter mij aan. Onderweg komt ze af en toe een kledingstuk tegen. Mijn zusje krijst inmiddels van de honger. Dan heeft mijn moeder mij eindelijk te pakken. Ik zet het op een gillen terwijl ze probeert mij enigzins aan te kleden met mijn zusje op de arm. Een andere moeder ziet haar worstelen en schiet te hulp. Ik zelf ben woedend op mijn moeder en laat dat ook merken; het is ook nooit goed!