De dokter in het ziekenhuis was vorige week onverbiddelijk; mijn neusamandel dient verwijderd te worden! Ook mijn oren hebben dringend hulp nodig in de vorm van buisjes. Er zit namelijk vocht achter mijn trommelvliezen en dat wil graag naar buiten.
Al weken lang loopt het snot me letterlijk uit oren en neus. Al weken lang word ik driemaal per dag op mijn zij gelegd zodat papa of mama oordruppels in me kunnen gieten. Ik hou me goed maar het wordt onderhand een heuse marteling!
De agenda’s werden meteen getrokken; in september kon ik geholpen worden. Dat vonden mijn ouders wel een beetje lang duren dus pleegde mijn moeder een telefoontje naar het ziekenhuis in Baarn. Ja hoor, plek genoeg voor ondergetekende. Dezelfde middag nog zijn Pim, mama en ik met de trein en bus naar het ziekenhuis in Amersfoort gegaan. We moesten namelijk nog even langs de meneer of mevrouw die mij in slaap zou brengen. Dat was echt een avontuur; we waren allemaal uitgeput toen we eindelijk weer thuis waren.
Vandaag was dé grote dag! Om half acht ’s ochtends moesten we in het ziekenhuis zijn. Nuchter. Gelukkig had ik vlak voor middernacht nog een heerlijke papfles gekregen zodat ik toch nog iets in mijn anders zo knorrend maag had. In het ziekenhuis kreeg ik een mooi, groot bed waarin ik lekker kon spelen totdat de zuster mij kwam halen. Mijn mama ging in bijpassende outfit met mij mee de operatiezaal op. Mijn speentje en knuffelkonijn mochten mee. Ik vond het kapje erg vervelend en sputterde tegen. Een paar tellen later was ik in een diepe slaap.
Tien minuten later gilde ik alweer mijn longen uit mijn lijf. Dat doe ik wel vaker. Dit keer had ik eindelijk goede reden om zo tekeer te gaan; het bloed droop uit mijn neus en mond.
Eindelijk ben ik dus toegevoegd aan het rijtje van ex-ziekenhuispatiënten. Mijn broer is inmiddels opgeknapt van z’n knipbeurt twee weken geleden; mijn moeder ligt nog steeds flink in de kreukels nadat haar amandelen er vorige week woensdag uit zijn gehaald. Mijn vader draait dus overuren in de huishouding.