Mijn broer is vanaf vandaag gewaarschuwd; ik laat mij niet langer de kaas van het brood eten. Als hij iets probeert af te pakken van mij, schreeuw ik dat het van mij is. En als hij het niet teruggeeft, ga ik me gewoon bij mijn vader of moeder beklagen.
Huilend sta ik voor de boekenkast. Wil ik een puzzel maken? Nee! Wil ik de grote autobus om mee te spelen? Nee! Witheet van woede word ik. Mijn moeder weet heus wel dat ik die mooie Ipad wil die daar bovenop de leesboeken ligt. Dan komt het hoge woord eruit: ” ik wil deze!”
Mijn tweede verjaardag nadert met rasse schreden. Nu wordt van mij natuurlijk verwacht dat ik behalve gebrabbel, ook daadwerkelijk bestaande woorden ga uitkramen. Daarom heb ik de volgende woorden uit de Dikke van Dale gekozen om mijn omgeving niet teleur te hoeven stellen: sokken, (pinda)kaas, deken, zitten, staan, (o)pa, Teun (de kat van oma en
Van de week was mijn vriendinnetje bij mij komen spelen. Ze is nog een jong ding, 13 maanden oud. Toch is ze net zo groot als ik ben. Bovendien vertelde haar moeder, was haar eerste kies al doorgekomen. Halleluja. ” Nou, zegt mijn moeder, ” het wordt tijd dat Guus ook eens een kies krijgt.
Het is zover; ik kan op eigen benen staan,helemaal los van mijn ouders, loopwagen, stoel of tafel.