Dit is de allerlaatste keer geweest dat mijn moeder mij ooit nog een moment alleen heeft gelaten. Natuurlijk weet ze al langer dat ik niet meer stil op haar lig te wachten als ze weer eens zo nodig iets moet pakken of iets moet doen. Zo stond ze vanmorgen de was in de droger te stoppen toen mijn broer en ik op het grote bed aan het spelen waren. Normaal is dat ook geen probleem maar mijn broer besloot opeens dat hij even bij mijn moeder moest gaan kijken. Toen wilde ik natuurlijk niet in mijn uppie achterblijven. Dus heel langzaam liet ik mij over de rand van het bed zakken. Althans zo is het vermoeden want ik kan het nog niet navertellen. Met een harde knal landde ik op de vloer. Huilen dus! Uit mijn mond spatte het nodige bloed want mijn voortandjes hadden mijn lip geraakt. Verder functioneerde ik nog goed. Gelukkig zijn mijn ouders niet meer van zo’n stresskippen zoals ze bij Pim waren. Geen ziekenhuisbezoek voor mij dus.