Het is al laat op de dinsdagochtend. Ik heb inmiddels mijn koekje en yoghurt-drink achter de kiezen. Ook mijn kleine broertje is voorzien van een bordje pap en zit bij mijn moeder op schoot uit te buiken. Van al de suiker ben ik een beetje hyper geworden. Als een bezetene ren ik rondjes om de eettafel. Dan sta ik plotseling stil. Met mijn vinger wijs ik naar mijn moeder en roep: ” jij bent een stommerd.” Mijn moeder wordt boos en dreigt met straf. Met een klein stemmetje volgt een verplicht mea culpa. Dan mag ik verder. Opnieuw ren ik om de tafel heen. Na enkele rondjes sta ik stil. ” Stommerd “, roep ik wederom. Dan staat mijn moeder op en legt Bas op zijn speelmat. Ze loopt op me af. ” Sorry, sorry mama”, roep ik nog in een wanhopige poging om haar gunstig te stemmen. Het is echter te laat. Daar zit ik dan op de mooie, rode stip en denk na over mijn zonden.