Bijna elke ochtend staan Bas, Noor, mijn moeder en ik op het station in Baarn. Mijn broertje en ik vergapen ons aan het groot aantal treinen dat het station aandoet. De internationale trein zie ik persoonlijk het liefst voorbij komen. Dat gebeurt echter sporadisch. De sneltrein laat zich gelukkig wel vaker zien. ” Kijk,” roep ik enthousiast, ” daar komt de splinter.”