Eindelijk….we zijn thuis! We zijn langs het postkantoor geweest om ons pakket af te geven en hebben Pim daarna van school gehaald. Het is dus de hoogste tijd om een broodje te eten. Mijn moeder verzoekt ons vriendelijk doch dringend onze handen te wassen op het toilet. Ik ren als een speer naar de kamerdeur. Gewonnen! Mijn broer kan echter als enige bij de klink. Hij kruipt voor me langs, maakt de deur open en rent snel het toilet op. Woedend sta ik nog bij de deur; ik was toch als eerste??? Ik schreeuw en huil tegelijk. Dan keert Pim met schone handen terug. Nu is het mijn beurt. Ik klim op het krukje en probeer de kraan open te draaien. Mijn moeder is inmiddels ook gearriveerd en draait ‘m voor me open. De bemoeial! Heb ik dan nooit een moment voor mij alleen? Boos zeg ik tegen haar: ” Ga weg jij, laat mij even.”