Ik heb zojuist genoten van een heerlijke lunch. De boterham met smeerworst is altijd een verplicht nummer, maar het beleg voor de volgende boterham mag ik zelf kiezen. Vandaag heb ik zin in chocoladepasta. Ik vind het zo heerlijk dat ik ook de pasta wil opeten die aan mijn bordje kleeft. Met een nat vingertje veeg ik het bordje leeg. Nu is het toch echt op.
Mijn moeder ruimt de tafel op. Als ze klaar is, laat ze weten dat ze voor een kort momentje naar boven moet; Bas heeft ook pasta. In zijn luier! Dan is ze weg. Ik kijk verlangend naar de grote pot chocoladepasta die nog op tafel staat. Zal ik?
Inmiddels heeft mijn moeder zo haar vermoedens als ze boven bezig is; het is duidelijk te rustig beneden. Dan staat ze plots in de woonkamer met Bas op haar arm. Verbaasd kijk ik haar aan. Dan laat ik haar mijn vingertje zien; kijk, pasta vinger mama!