Dat zinnetje had Pim al een aantal keer die dag gezegd. Geen mens die begreep waar de beste kerel het over had. Maar mijn broer is zo gek nog niet. Kennelijk heeft hij een voorspellende gave. Het kan ook zijn dat hij gewoon slim en erg bezorgd om zijn lijfsbehoud is. Ik zocht er echter niet al te veel achter. Mij maakte het tot vandaag niet zoveel uit of oma of opa voor mij zou zorgen.
Papa en mama gingen die avond lekker uiteten met vrienden. Mijn opa kwam met de trein uit Almere om op mijn broer en mij te passen. Oma had een vergadering en zou later nog komen. Ik was al in de pyjama gehesen om mijn opa werk te besparen. Bovendien had ik net gegeten en was het tijd voor mijn bedje. Mijn half slapende oren hoorden mijn moeder nog instructies geven over mijn eigen diner later die avond. Het recept voor mijn avondfles had ze op het memobord in de keuken geschreven; de fles en poeder stonden al klaar op het aanrecht. Kind kan de was doen.
Alles goed. Mijn moeder legt me in bed en neemt afscheid. Al snel ben ik ook vertrokken. Een paar uur later word ik wakker. Mijn maag maakt rare geluiden. Als ik het niet dacht; het is etenstijd. Ik moet ook aan alles denken in dit huis. Mijn opa komt niet uit zichzelf dus begin ik te jammeren. En jammeren wordt al snel janken. Mijn opa komt en pakt me op. Troost me, loopt heen en weer met mij. Geen fles. Al snel word ik hysterisch. Wat is er aan de hand? Nou, dat zal ik je vertellen. Ik heb honger!
Opa begrijpt er niets van. De goede man probeert me te troosten maar dat lukt natuurlijk niet. Hij legt me over zijn arm en masseert mijn buikspieren. Nee, dat is het ook niet. Uit het diepste van mijn ziel huil ik. Met het laatste beetje energie dat ik van de vorige fles heb, maak ik mijn ongenoegen over de gang van zaken duidelijk. Dan legt hij me plots terug in bed; ik moet het zelf maar uitzoeken. Witheet van woede trap ik met mijn beentjes. Was mijn oma nu maar hier! Uiteindelijk val ik doodmoe in slaap. Snikkend ga ik dan maar in de reservestand wachtend tot mijn moeder thuis komt. Als ik dat maar red!
Mijn oma komt nog even kijken als ze bij ons thuis aankomt. Ik slaap inmiddels maar laat wel even weten dat mij onrecht is aangedaan. Luid snikkend droom ik verder van rijk gevulde melkflessen. Ze zijn zo dichtbij maar ik kan er gewoon niet bij.
Heel zachtjes maakt een stem me wakker. ” Heb je honger, kerel ?”, vraagt mijn moeder. Meer dood dan levend knik ik van ja. ” Opa heeft niet opgelet toen ik zei dat je nog een fles tegoed had,” zegt ze. ” Nu snap ik ook waarom Pim liever oma had in plaats van opa. In het vervolg zal ik met oma even de gang van zaken doorspreken, desnoods telefonisch”. Lijkt me een goed plan, mam!