Vandaag was (voorlopig) mijn laatste dag op het kinderdagverblijf. Mijn mama heeft gelukkig besloten om te stoppen met werken. Gelukkig, zeg ik, omdat het er altijd gehaast aan toe ging op de maandagochtend. Mijn mama moest op tijd op haar werk zijn, dus dat betekende dat wij ook stipt om 07.00 uur op het kinderdagverblijf moesten zijn. Dat betekende weer heel erg vroeg opstaan, eerder zelfs dan wanneer wij vroege vogels vanzelf wakker worden. Pure waanzin!
De laatste tijd vond ik het wel okay bij mijn juffies. Dat heeft lang geduurd want in het begin wilde het niet zo vlotten met het wennen. Ik ben liever thuis bij mijn mama, papa en broer. Die laatste kwam me overigens vaak opzoeken op het kinderdagverblijf. Hij speelde op de peutergroep en was soms met zijn kameraden buiten. Dan konden we naar elkaar kijken door de grote ramen. Dat was wel erg leuk. Verder vond ik er geen moer aan. Ik klaagde niet als mijn mama of papa me wegbracht maar ik was toch wel erg blij als ik ze op het eind van de dag weer zag.
Vandaag was er dus feest op mijn speelgroep omdat ik niet meer kom. Ik kreeg een feestmuts op en mocht danoontjes uitdelen die ik van thuis voor mijn speelkameraadjes had meegebracht. Heerlijk! In tegenstelling tot de start van de dag. Ik heb namelijk tranen met tuiten gehuild toen mijn mama wegging. Kennelijk was ik tot bij de deur nog hoorbaar want ze kwam warempel nog even terug om te zwaaien. Een echte moeder herkent het gehuil van haar kind echt wel. Een echte moeder had medelijden gekregen. Een echte moeder had zo’n zielig kind wel weer mee naar huis genomen. Mijn moeder niet. Die verheugde zich kennelijk erg op haar laatste vrije uren.
Acht lange uren later kwam mijn moeder om ons op te halen. Pim stond al bij de deur te wachten. Hij had zich erg geamuseerd. Ik niet. Daarom had ik me ook teruggetrokken op de slaapkamer en was in diepe slaap. Mijn vervangende juffies wisten blijkbaar niet waar ik was. Samen met Pim en mama hebben zij vijf minuten naar mij geroepen en gezocht. Ze vermoedden dat ik me verstopt had in een ander lokaal. Mijn moeder natuurlijk licht in paniek. Zal d’r leren me hier bij deze miepen achter te laten.
Nu snapt u ook waarom ik niet rouwig ben dat dit de laatste keer