Mijn ouders doen veel moeite om keurige jongetjes van mij en mijn broers te maken. Zo proberen ze ons tafelmanieren bij te brengen. Mijn grote broer moet bijvoorbeeld altijd vragen of hij de tafel mag verlaten. Nu ik een aardig woordje mee kan praten, vindt mijn moeder het tijd dat ook ik vraag of ik van tafel mag. Vanmiddag is haar eerste poging. ” Guus”, zegt ze hoopvol, ” als je van tafel wil, zeg je: mama, mag ik van tafel?” Volmondig antwoord ik daarop: ” ja.” Mijn moeder moet lachen en herhaalt haar woorden. Dan moet ik ook lachen en spreek wederom mijn ja-woord uit. Mijn moeder waagt het er nog een keer op. Ook dit keer stem ik toe. Mijn broer heeft inmiddels buikpijn van het lachen. Dan volgt de laatste poging: “Guus, als je van tafel wil, moet je zeggen: mama, mag ik van tafel?” “Ja”, zeg ik met een brede grijns op mijn gezicht. Met een diepe zucht tilt mijn moeder me van mijn stoel af. Ze geeft het op. Voor vandaag.