In de hal op weg naar de zolderverdieping, hangt een mooie fotocollage van mijn ouders. Ze ogen heel erg gelukkig, zo met z’n tweeën. De grote vraag die Pim en mij bezighoudt, is waar wij toch zijn gebleven in dit geheel. Mijn moeder geeft uitleg. Pim zat wel al in de buik van mama op verschillende foto’s. Bas en ik stonden simpelweg nog niet op de planning. ” Guus en Bas”, zegt mijn moeder, ” waren er nog niet.” Dat brengt mij tot de volgende conclusie: ” Guus moet nog lopen. Samen met Bas.”